అక్షరాలను మధించాను... భావమనే సుధ కొసం....

దేనికొసం ఈ యువత వేతుకులాట...!?

అందం కొసమా....?

తగ్గుతున్న లావణ్యం కొసమా...?

కానే కాదు....

మారని తమ బ్రతుకుల ప్రక్షాళన కొసం....!

బద్దలైంది మీ బద్దకాల అద్దమే....మీలొ రగులుతున్న కసి కాదు.....

ఎదురు చూస్తుంది విజయమే ...గేలిచేస్తున్న అపజయం కాదు....

శకాలాల నిండా మీ ఆత్మవిశ్వాసమే....దెబ్బతిన్న మీ నీరాశలు కాదు....

మగత నిద్రలొ నిప్పులు లేవు... మరిగే గుండెలొ అరుపులు తప్పా...!

మనుగడ కొండపై రుధిర జ్వాలలు లేవు...జీవం చిందుస్తున్నా సింధూరాలు తప్పా...!

ఆవిరవుతుంది ఆత్మసాక్షి కాదు.... మది వీడని ఓటమి కలవరం తప్పా....!

రెప్పల తెరల్లొ చీకటి లేదు....తూర్పు రేఖల సూర్యతేజం తప్పా....!

నీరాశతొ నిండిన కళ్ళూను కడిగి చూడు....పరుగులు తీసే లక్ష్యం ఉంది....

మరిగే చెమట చుక్కను తుడిచి చూడు....చేరువయ్యే మార్గం చెంతనే ఉంది....

రెక్కలు లేకపొయిన నన్నొ "పక్షి"ని అన్నారు....

కనుల ముందు నీ అందాన్ని చూస్తున్నా నన్నొ గుడ్డి వాణ్ణీన్నారు...

నేను ఎంత స్వేచ్చగా ఉన్నా పూర్తీ బందీనన్నారు.....

నేను ఎంత ఆరాధిస్తున్నా.... నన్నూ నాస్తీకుణ్ణీన్నారు...

నువ్వే చెప్పు.... మన ప్రేమ సాక్షీగా....

నేను ప్రేమ పక్షినా...?

మన ప్రేమ గుడ్డిదా...?

నేనొ ప్రేమ ఖైదీనా...?

నేనొ ప్రేమ నాస్తీకుడినా...?

నీ జవాబు అవును అయితే మనది అమర ప్రేమరా...!

పుష్ప గుచ్చం నీకిస్తే... నవ్వుల జల్లుల్ని నాకిచ్చావు...


మనసు పడి ప్రేమిస్తే... మమతల వాన కురిపించావు....

ప్రేమ వరదలై పారేక ఎక్కడ కొట్టుకు పొయేవు....?

నా ప్రతి చూపు నీకై వెతుకులాటే....

నువ్వు ఎక్కడ ఉన్న నా గుండే గది ఖాళీ....

అలకలు మాని వచ్చి చేరిపొ....!

వలపుల తొటలొ వసంతాలు ఏరుకొ...!

నీ కనులకు కాంతి నేను....

నీ కలలను కన్నది నేను....

నీ కష్టమైన... నష్టమైన... మొత్తం నేను....

నీ చిరునవ్వు.... దిగులు... నేను....

నీ ప్రతి ఉదయంలొ వేకువ నేను...

నీ ప్రతి నిమిషం తొడై నిలిచేది నేను....

నువ్వు కన్పించక పొతే బెంగతొ వెతికేది నేను...

నీ కన్నిటిని తుడిచేది నేను....

నువ్వు గెలిచిన విజయం నేను...

నీ అలసట తీర్చేది నేను....

నీ మెలుకువకు దీపం నేను....

నిన్ను అడుగడుగున నడిపించేది నేనని మరువకు మిత్రమా.....

నీకు తెలుసు ఒక్క రాత్రిలొ ప్రేమ పుట్టదని...

ఒక్క రాత్రిలొ నక్షత్రం పుట్టదని....

నా సృజనాత్మక లొకాన్ని మెల్కొపావు....

ఆ అంతర్లొకాలు పూస్తున్న పరిమాళాలే ఈ నాటి

గాలుల్లొ కలిపి వ్యాపిస్తున్నావు....

ఒంటరిగా  వంతేన మీద కూర్చొని...

నా మీద చంద్రుడి చేత వెన్నెల కురిపించుకుంటున్నా....

పారిపొతున్న ప్రవాహన్ని చూస్తూ..... మదిలొ బాధ....

నీకేం తెలుసు మిత్రమా....

నా అర్ధరాత్రుల్ని కాల్చే దీపాలకే తెలుసు....

నా నిట్టూర్పుల వేడి కధలు....

కాని ఒక్కటి మాత్రం గుర్తుంచుకొ......

ఎక్కడ నా కలలన్నీ నిజమవుతాయో....

ఆ మధుర నిశ్మబ్దం లాంటి ప్రవాసం నీ దరహసం...

రాజు నగరాల్ని పాలించినట్లు....గాలి తొటల్ని పాలిస్తుంది....

నీవు నా ఊహలన్ని పాలిస్తున్నావు....

చిన్నప్పుడు కాశీ మజిలి కధల్లొ నుంచీ.....

అరెభియన్ నైట్స్ కధల్లూ నుంచీ....

నా చైతన్య సీమల్లోకి దిగిన రాజకుమారులందరూ....

నీవుగా తలచి ప్రేమిస్తున్నానని మర్చీపొకా......!

తొటలొ పూలెన్ని ఉన్నా....సిరిమల్లె వంటి నీ నవ్వు చాలు....

ఎద పరిమళభరితమయ్యెందుకు....


నింగిలొ తారలెన్ని ఉన్నా.... జాబిలి వంటి ఈ మోము చాలు.....

మదిలొ వెన్నెల కురిసేందుకు.....


నా అన్నవారెందరున్నా.... నీ చెలిమి చాలు.....

నిశేదిని గొడల్నీ చీల్చేందుకు.....


నా దు:ఖ:మెంతున్నా.... నీ ఓదార్పు చాలు....

జాలువారే కన్నీటి తడిని తుడిచేందుకు.....


నా ఆనందం కొరకు వెనుక ఎందరున్నా....నీ తొడు ఉంటే చాలు.....

మౌనంగా ఉన్న గుండెలొ అనుభూతులను నింపెందుకు..........


నేను గమ్యం చేరేందుకు రెప్పల మాటున చీకటెంత ఉన్నా... నీ స్నేహం చాలు....

బ్రతుకున పున్నమి వెలుగులు విరిసేందుకు......


నా నీడగా ఎందరున్నా..... నా ప్రియ సఖి... నువ్వుంటే చాలు......

జీవితాంతం నీతొ కలిసి నడిచేందుకు......