అక్షరాలను మధించాను... భావమనే సుధ కొసం....

మనిషికి మనసే లేనప్పుడు....

రాని మార్పుకు మూహర్తమెందుకు ?

మనసులో మమతలే లేనప్పుడు...

మేమున్నామంటూ మాటలెందుకు ?

సాయం చేసే హృదయమే లేనప్పుడు...

పెట్టెల నిండ డబ్బులెందుకు ?

చేసే పనిలో స్పష్టత లేనప్పుడు....

రాత్రి కలల్లో మేడలెందుకు ?

నీతికి కాలం లేనప్పుడు....

నీతిమంతుడికీ జననమెందుకు ?

ఆలోచనలో అందం లేనప్పుడు....

దేహం పై రంగులెందుకు ?

కన్నీటిని తుడిచే చేయి లేనప్పుడు...

కపట ప్రేమతో కల్మషమెందుకు...?

ప్రేమించే అంతరాత్మ లేనప్పుడు...

ఛీ.... వ్యర్ధమై ఈ నీ బ్రతుకెందుకు...!

మరుగుతున్న నా రక్తంతో ఈ సమాజాన్నీ మార్చలేను...

చేవ లేని నా చేతులతో ఈ అవినీతిని కడగలేను...

రాలుతున్న నా కన్నీటి చుక్క ఓ శోకాంజలి అయితే...

ఓటమితో... న్యాయం ఒంటరిగా మిగిలితే...

పిడికెడు బూడిదలో....ఈ దర్మం...

దిక్కు తోచక...ఈ సమాజం... దిగంతాల నీడల్లో తలదాచుకుంటుంది ...

గత చరిత్ర జ్ఞాపకాలుగా మట్టిపొరల్లో మిగిలిపొతుంది....

కమ్ముకున్న భయాన్నీ.. ధైర్యంతో చేదిద్దాం...!

నిరాశతో ప్రశ్నించే కన్నీటిని... గెలుపుతో తుడిచేద్దాం... !

భయమైరుగని నీ మది ఆయుధమైతే...

నీరాశతో నిండిన నిశ్శబ్దపు శిలలను కరిగించు...!

కసితో కూడిన కృషి నీ రధమైతే...

గెలుపును సారధిగా గుండెల్లో ధ్వనించు....!

ఉదయిస్తున్న సూర్యుడుని చూడు...

వాలిపొతున్న సంజ వన్నెల బానుడుని కాదు...!

అరవిరిసిన వెండి వెన్నెలను చూడు...

కరగు మబ్బుల్లో కృంగిపోతున్న చంద్రుడిని కాదు...!

విజయ దరహాసం...నీ మెడలో గొలుసులుగా కదిలినప్పుడు...

చెమ్మగిల్లిన చూపు... వెచ్చని రెక్కలుగా విచ్చుకున్నప్పుడు...

మొదలు పెట్టిన నా తొలి ప్రయత్నం... మరో మార్పుకు నాందవుతుంది.....

కడతేరని నా కలల ప్రయాణం... కోటి నిజాలకు వారధిగా నిలుస్తుంది...

గడిచిన ప్రతి క్షణం నీ జ్ఞాపకాలుగా మారుతుంటే...

కరిగిన కాలం లతాంతాలుగా మారి నీకు అభిషేకిస్తుంటే...

ఒంటరి తనాన్ని అంతం చేసే నీ తలపులు....నా గతాలుగా మిగిలిపొతుంటే...

తీరలేని నా ఆశల వెనుక తిరిగి రాని ఆ రోజులును ఏలా లెక్కపెట్టను...!

మౌనమేరుగని నా మదికి మాయ మాటలతో ఏలా బుజ్జగించను.....!

అర్పించిన నా మనసు అపార్ధాల అగ్నిలో దగ్ధమవుతుంటే...

గుండెలో విషాదాన్నీ మిగులుస్తూ...నిశ్శబ్దపు అడుగులతో...

పయనమైన నీకేం తెలుసు...నేస్తం... నన్ను వదలని నీ తలపుల విలువ ఏంటో... !

హృదయంలో అనుభూతులుకు ఆకారం కల్పించలేక...

జన్మకు చాలని ఆవేదననీ అంకితమిస్తూ....

విషపు చిరునవ్వుతో నిర్లీప్తంగా వెళ్ళిపొయే నీకేం తెలుసు...

కడకు రాని నీ కదలిక విలువ ఏంటో...!

నీలో ఆశ ఆకాశమయినప్పుడు నేను ఎక్కడుంటే ఏంటీ?

మనసులో స్వచ్ఛత శూన్యమయినప్పుడు నువ్వు ఎవ్వరైతేనేంటీ?

చెదిరిన కేశాలతో... నలిగిన హృదయంతో...

ఆత్మల్ని వదిలేసి...జీవత్సవంలా... అస్తమించగలను కానీ....

అబద్దపు అనుబంధాలతో... కారణాల్ని అన్వేషిస్తూ...

నిశ్చలంగా కాలాన్నీ మాత్రం వెళ్ళదీయలేను....

కాంక్షా నీహారాల ఆశాసూర్యుడు ప్రతిఫలింపక...

గుండెల్లో చిరిగిన స్వప్నపు సంచుల్నీ దూర తీరాల దారాలతో సవరిస్తూ...

ఆనందం జాలువారే స్నిగ్ధ దరహాస పరీమళాలు కోసం అన్వేషిస్తున్నాను....

జీవిత గమనంలో చీకటి కెరటాలను

కప్పుకొనినిరంతర మరణ ప్రయాణం చేస్తూ...

ఆనంద పుష్పాలను అన్వేషిస్తూ ఉంటుంది ....నా ఆత్మ !

మాలతీ లంతాంతాలతో నిన్ను అభిషేకించాలనీ...!

నీరెండిన నిశిలో...వెండి వెన్నెల కిరణాలను తనపై ఓంపుకొని...

మసక తెరల విద్యుద్దీపాల మధ్య చూపులను దిగేసి...

శూన్యంలోకి చూస్తూ ఉంటుంది....నా మనసు !

కాంక్ష నిండిన ఈ మదిని అతృతతో నీకర్పించాలనీ....!

జనన మరణ విస్తృతులు...... తనువుని స్పృశిస్తున్నా....

నిశ్శబ్దపు విషాద ఛాయలు మదిలో అలుముకుంటున్నా...

మౌనంగా ఎదురుచూస్తుంది.... నా ప్రాణం!

నా స్మృతి పదంలోకి నడిచి వస్తున్న నీకు స్వాగతం పలకాలనీ...!

తీయని కలల సెగల కన్నీటి ధారలతో...

తన పాదాలను తానే అభిషేకించుకుంటూ...

స్వప్న జగతిలో ఒక చిలిపి ఊహకీ ప్రాణం పోస్తుంది...నా నయనం...!

కళ్యాణ కాంతులు నిండిన కనులలో ప్రత్యక్ష మౌతావనీ...!

అందుకే....

నిశీధి నుండి నిశ్సబ్దం వరకు...

నాలోని సృజన శక్తి మేల్కొలిపిన నీ మనో రసాకృతికీ ....

నా కనురెప్పల్లో నీ ముఖాన్ని...రాగ స్నిగ్ద మలిసంజలా మార్చిన నీ కళాస్మృతికీ...

నా పాదాభివందనం...!

మట్టి పరిమళాన్ని కప్పుకొన్న ఈ పువ్వు ఇంక నేల రాలిన చింత లేదు నేస్తం...!

వేల వేల ఆశల్ను అదృశ్యంగా భుజాన మూట కట్టుకుని...

ఏదో సాధించాలని తపనతొ హడావిడిగా ఈ లోకం వాకిట్లోకి ఊడిపడ్డాను...

ఆనందం కోసమో .. అనురాగం కోసమో..

సాగుతున్న ఈ జీవన ప్రయాణంలో ...

మధ్య మధ్య నీ మండుతున్న విశ్రాంతి భరించలేక ....

ఒక్కోసారి తనువును తగలబెడుతున్న వెలుగు కంటే...

కళ్ళు కనిపించనంత చీకటే నయమనిపించేలా చేసావు.. !

ఒకప్పుడు నీవిచ్చిన ఓదార్పు ఇప్పుడు నిన్ను నా భుజాలపై మోస్తుందని మరిచావు..!

నీ ఆలోచనల చితిలో కాలుతున్నది నేనే!!

నీ ఎడబాటు కొలిమిలో మండుతున్నది నేనే!!

కన్నీరు చింధిస్తున్న కళ్ళలో... ఏ స్వప్నం నీ భావాలను బంధీస్తుంది...!

మౌన నిశ్వాసాల నిట్టూర్పులలో... ఏ హృదయం నీ మదిలో మైత్రి దీపాలను వెలిగిస్తుంది.!

నిశి రాత్రిలో కరిగిపొయే నా జ్ఞాపకాలకు విలువ కట్టలేక....

నేను స్మరించే నీ పేరును నా పెదవి అంచుపై వెతకలేక...

నిస్సహాయతతో నిండిన నా హృదయాన్ని ఓదార్చలేక..

పేరాశతో నిండిన నీ హృదంతర దృగంతరతొ....

సరదాకీ... సభ్యతకీ మధ్య జరుగుతున్న యుద్ధాన్ని చూస్తున్నావు...

కాంక్ష నిండిన కళ్ళతో మరో అమాయకుడిని వెతుకున్నావు....

నువ్వు బాధ పడినప్పుడు నా భుజం...

నువ్వు ఆనందపడినప్పుడు నా హృదయం...

ఎప్పుడు నీకు తోడుగా ఉంటాయని మర్చిపొయావు నేస్తం.....కాకపొతే...

క్షణాలని కాపలాగా పెట్టి ఈ నిరీక్షణ ఎందుకు ??

అలసటతో నిండిన నా గతానికీ ఈ అలజడి ఎందుకు...?

మరణించానని చింతించను... వెచ్చని నీ ఒడిలో నా శ్వాస ఆగితే...

దూరం ఎంత అని ఆలోచించను... నీ అడుగు వెంట నా అడుగు సాగితే...

ఇవ్వటానికి సంకోచించను .... చిరునవ్వు చెరగని నీ పెదవితో నా ప్రాణం కోరితే...

మరో మహొదయం నా కోసం ఉదయిస్తే.... మరో జన్మ నాకు మిగిలి ఉంటే...

నీ మమతానురాగాల కోసం ఎన్నిసార్లు అస్తమించడానికైనా నేను సిద్ధం!!